Wakizashi (jap. 脇差) i Tantō (jap. 短刀)

Jedynie samuraje i arystokraci mogli posiadać katany. W różnych momentach japońskiej historii przeszukiwano nawet domy, by upewnić się, że takie miecze nie znajdują się w niepowołanych rękach. Podobne obostrzenia nie dotyczyły krótszego miecza, zwanego wakizashi ani najkrótszego z mieczy tanto.

Według europejskich standardów ten ostatni jest w zasadzie sztyletem, albo nożem. Z tej przyczyny obie te bronie, był bardzo popularny wśród zamożnego chłopstwa i kupców. Jednakże nie znaczy to, że arystokraci z niechęcią patrzyli na tę broń. Wprost przeciwnie! Noszone w zestawie z kataną, stanowiły oznakę przynależności do klasy samurajów.

Wakizashi zwykle posiadał głownię o długości od 30 do 60 cm. Jego budowa była analogiczna do katany. Tanto stanowiły częściej samodzielny oręż, ukrywany w fałdach obszernych szat zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety. Istniały niezliczone odmiany tej broni. Od niewielkich sztyletów, wykorzystywanych do obrony, które nosiły kobiety (stanowiły one tzw. „broń ostatniej szansy”) po noże do rytualnego samobójstwa (czyli seppuku).